Γ. Δ.

Η κόρη μου ήταν τότε τεσσάρων και δεν τρόμαξε ούτε όταν με είδε χωρίς μαλλιά, ούτε όταν έχασα φρύδια και βλεφαρίδες. Ερχόταν η καημένη και μου κρατούσε το χέρι όταν ο πατέρας της μου έκανε τις ενέσεις. Άλλες πάλι φορές καθόταν και μου χάιδευε την πλάτη όταν έκανα εμετούς. Σκεφτόμουν πόσο τυχερή ήμουν μέσα στην ατυχία μου γιατί έχω την οικογένειά μου δίπλα μου και για εκείνους και μόνο αξίζει να το παλέψω.