Στέλλα

Εγώ θέλω να πω την ιστορία μου με τον καρκίνο του μαστού πως τη βίωσα ως φροντιστής. Δεν ασθενεί μόνο ο ασθενής.
Όταν κάποιος παλεύει με τον καρκίνο, δεν είναι μόνος του. Μαζί του παλεύει κι εκείνος που τον φροντίζει.
Ο φροντιστής ζει κι αυτός την ασθένεια, με τον δικό του τρόπο. Δεν πονά στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Βλέπει, ακούει, νιώθει κάθε αλλαγή, κάθε φόβο, κάθε στιγμή απόγνωσης. Είναι εκεί 24 ώρες το 24ωρο, κρατώντας το χέρι, προσπαθώντας να είναι δυνατός, ακόμη κι όταν μέσα του λυγίζει.
Κι όμως, σπάνια κάποιος ρωτά πώς είναι.
Ο καρκίνος δεν αγγίζει μόνο έναν άνθρωπο· αγγίζει δύο.
Κι ο φροντιστής, όσο κι αν δεν το λέει, ασθενεί κι εκείνος. Και περνά μέσα από όλα τα στάδια βλέποντας τον δικό του να λιώνει κυριολεκτικά μέρα με τη μέρα και να τον χάνει. Και να μένει το κενό, τα γιατί, τι πήγε λάθος. Και να σου παίρνει άλλο τόσο καιρό να συνειδητοποιήσεις και να χωνέψεις την απώλεια, να πονέσεις να θρηνήσεις και να μαζέψεις τα αποκαίδια ότι άφησε πίσω της και να προσπαθείς να παραμείνεις στην επιφάνεια να μη σε πάρει στο πάτο όλο αυτό…!! Και μετά να πρέπει να συνεχίσεις να ζεις με τα νέα δεδομένα. Να μάθεις να ζεις με την απώλεια..