Αιμιλια Χατζηπροκοπη

Στις 2 του Μάη ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στο τρενάκι των συναισθημάτων. 16 Ιουνίου έκανα την πρώτη μου χημειοθεραπεία όπου δεν κατάφερα να την ολοκληρώσω. Σκέφτηκα όμως πόση δύναμη κρύβω μέσα μου, μάζεψα τη δυναμη που μου δίνει η οικογένεια μου και κατάφερα να τελειώσω και τις 9 χημειοθεραπείες με χαμόγελο και αισιοδοξία. Συνεχίζω τώρα με ακτινοβολία και ανοσοθεραπεια. Όλα καλά. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν πως θα το έλεγα στις κόρες μου. Πως θα το έλεγα στη μαμά μου που το έζησε πριν λίγα χρόνια, πως θα το αποδεχόταν ο παπάς μου που θα το ζήσει για δεύτερη φορά γιατί η πλευρά του θεατή είναι και αυτή δύσκολη. Ο σύζυγος μου, νου κρατά το χέρι και να μου θυμίζει ότι θα περάσει και θα τα καταφέρουμε. Δεν είναι εύκολο. Είναι πραγματικά ένα τρενάκι συναισθημάτων. Πότε προχωρά γρήγορα και πότε σταματά απότομα. Αλλά με τη δύναμη και την αγάπη αυτό το ταξίδι γίνεται με ένα μαγικό τρόπο πιο εύκολο.