Ανδρέας Παπαγεωργίου

Η αδελφή μου αντιμετώπισε τον καρκίνο πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη. Ακόμα και με τη μαντίλα στο κεφάλι, έκανε πλάκα με όλους. Μια φορά τη ρώτησα πώς το καταφέρνει και μου απάντησε “αν είναι να φύγω, τουλάχιστον να φύγω γελώντας”. Εκείνη έφυγε, αλλά άφησε πίσω της μια λάμψη που δεν σβήνει. Από τότε, κάθε φορά που γελάω, νιώθω σαν να γελάει κι εκείνη μαζί μου.