Α. Μ.

Ο αδελφός μου ήταν πάντα υγιής και αθλητικός, γι’ αυτό και το σοκ ήταν μεγάλο. Στην αρχή θύμωσε με όλους, ακόμα και με εμάς, σαν να φταίγαμε που του συνέβη. Μετά από λίγο καιρό άρχισε να μιλάει πιο ανοιχτά για τις εξετάσεις και τους φόβους του. Εγώ προσπαθούσα να είμαι πάντα διαθέσιμος χωρίς να τον πιέζω. Μια μέρα μου είπε «δεν θέλω να με βλέπετε σαν να έχω τελειώσει». Από τότε προσπαθήσαμε όλοι να κρατάμε χαμηλούς τόνους. Δεν ξέρω αν το αντιμετωπίζει καλύτερα, αλλά σταμάτησε να απομακρύνεται.