Βασιλική

Ήταν Ιούλιος του 2012 όταν η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Η μαμά μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Ήμουν μόλις 28 χρονών και ένιωσα ότι η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Έπρεπε να γίνω η δυνατή της οικογένειας, να σταθώ όρθια και να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε. Η μαμά μου ήταν το άλλο μου μισό, και η σκέψη ότι θα μπορούσε να φύγει ήταν αβάσταχτη.

Ξεκίνησαν εξετάσεις και θεραπείες, χημειοθεραπείες που έμοιαζαν να μην τελειώνουν. Η γιατρός μας είπε ότι είχε μόνο έναν μήνα ζωής, αλλά μας ενθάρρυνε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κερδίσουμε χρόνο. Η ελπίδα και η αγωνία γίνονταν κάθε μέρα πιο έντονες. Τον Αύγουστο του 2013, όμως, η γιατρός μας ανακοίνωσε ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα. Η μάχη ήταν άνιση, αλλά η αγάπη μας, οι στιγμές που μοιραστήκαμε και η παρουσία μας έδιναν νόημα σε κάθε δύσκολη μέρα.

Η μαμά μου μπορεί να έφυγε, αλλά η αγάπη της ζει μέσα μου. Κάθε σκέψη και κάθε πράξη μου κουβαλάει ένα κομμάτι της. Και εγώ συνεχίζω, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της και τη δύναμη που μου έμαθε να έχω ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Σε όσους παλεύουν με τον καρκίνο ή στηρίζουν αγαπημένα τους πρόσωπα: μην χάνετε ποτέ την ελπίδα. Κάθε μικρή νίκη, κάθε στιγμή αγάπης έχει τεράστια αξία. Η μάχη μπορεί να είναι άνιση, αλλά η καρδιά, η αγάπη και η αποφασιστικότητα σας κάνουν τη διαφορά. Στηριχτείτε σε όσους σας αγαπούν και θυμηθείτε: δεν είστε μόνοι.