Η αδελφή μου διαγνώστηκε πριν τρία χρόνια. Δεν ήξερα πώς να της μιλήσω, φοβόμουν μην πω κάτι λάθος. Μια μέρα μου είπε: «Δεν θέλω να με κοιτάς σαν να φεύγω. Κοίτα με όπως πάντα». Από τότε αποφασίσαμε ότι μιλάμε κανονικά, γελάμε κανονικά και μόνο όταν κουράζεται σταματάμε. Αυτή μας έμαθε να μη φοβόμαστε τον καρκίνο.



Comments are closed