Ε. Κ.

Η μητέρα μου το έμαθε τυχαία μετά από έναν υπέρηχο που έκανε για άλλο λόγο. Την πρώτη μέρα δεν μίλησε καθόλου, απλώς πήγε στη δουλειά της σαν να μην τρέχει τίποτα. Εγώ δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ, φοβόμουν να τη ρωτήσω αν πονά ή αν φοβάται. Μετά από λίγες μέρες μου είπε: «Θέλω μόνο να με βοηθάς να θυμάμαι τα ραντεβού». Δεν ήθελε δράματα ούτε παρηγοριές. Μου έκανε εντύπωση ότι μερικές φορές μιλούσε για το μέλλον σαν να μην υπάρχει πρόβλημα. Ίσως αυτός ήταν ο τρόπος της να το αντέξει.