Λούκας Ε.

Ο αδελφός μου το έμαθε από μια εξέταση που έκανε για εντελώς άλλο λόγο. Δεν είπε τίποτα στην αρχή· το κατάλαβα όταν σταμάτησε να κανονίζει διακοπές για “του χρόνου”. Όταν τελικά μιλήσαμε, μου είπε μόνο «θέλω να το πάρω χαλαρά, χωρίς φασαρίες». Τον πρώτο καιρό απέφευγε τις κουβέντες, σιγά σιγά ανοίχτηκε, άρχισε να μιλάει γι’ αυτό, να το αντιμετωπίζει στα ίσα. Είναι καθαρός εδώ και δυο χρόνια περίπου, όμως εξακολουθούμε να μιλάμε γι αυτό. Σαν μια υπενθύμιση του πολύτιμου δώρου που είναι η ζωή.