Μαίρη Περδίου

Το ταξίδι με τον καρκίνο είναι δύσκολο. Είναι ένα ταξίδι που μπορεί να σε οδηγήσει σε μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή αλλά μπορεί και όχι. Ειναι ένα ταξίδι στο άγνωστο. Είναι οι τυχεροί άνθρωποι που ταξιδεύουν με αισιοδοξία και είναι σίγουροι οτι θα φθάσουν μετα τις θεραπείες τους σε κάτι όμορφο. Είναι ομως και οι άνθρωποι που η αρρώστια ο πόνος δεν τους επιτρέπει να είναι αισιόδοξοι γιατί στον δρόμο συναντούν καταιγίδες. Είναι και οι πολύ τυχεροί που ενώ η οικογένεια τους συμπάσχει και πονεί, κρύβει τον πόνο της βάζει το πιο χαρούμενο και αισιοδοξο χαμόγελο και ταξιδεύει δίπλα δίπλα με τον ασθενή. Ειναι ομως και οι λιγόψυχοι που εγκαταλείπουν τους δικούς τους είτε γιατί δεν αντέχουν τον πόνο είτε γιατί δεν θέλουν να συνταξιδέψουν. Είμαι μια τυχερή που ευλογήθηκα το ταξίδι με τον καρκίνο να με οδηγήσει σε μια καλύτερη ομορφότερη ζωή. Αλλά κυρίως εδώ και 21 χρόνια συνταξεδευουν μαζί μου οι δικοί μου άνθρωποι και στο τρένο του ταξιδιού μου ανέβηκαν και άλλοι που έγιναν οικογένεια και κατι μικρούλια εγγονάκια που έκαναν το ταξίδι ακόμα πιο όμορφο. Είναι και οι φίλες που έκανα, αυτες που πέρασαν την ίδια διαδρομή, και το μοίρασμα της χαράς αλλά και της λύπης μαζί τους είναι
αλλιώς. Έχουν μια δύναμη που σου ξυπνούν οτι πιο ανθρώπινο και όμορφο έχεις μέσα σου.