Μαρία Παπανικολάου

Στις πρώτες θεραπείες της μάνας μου απλώς καθόμουν δίπλα της και βλέπαμε ξανά σειρές που αγαπούσε. Μερικές φορές κοιμόταν, άλλες γελούσε. Ήταν ο τρόπος μας να κρατήσουμε τη ζωή “κανονική.” Και όταν τελείωσε, μου είπε: “Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτές τις στιγμές που με βοηθούσαν να ξεχαστώ.”