Μαρία Φ.

Το πιο περίεργο ήταν η απόλυτη σιωπή στο τηλέφωνο, όταν πήρα τη μητέρα μου να της πω τη διάγνωση. Δεν έκλαψε, δεν φώναξε. Απλώς ρώτησε: «Και τώρα; Τι πρέπει να κάνουμε;». Ήταν σαν να έχασε τον δικό της λόγο εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά οι πράξεις δεν είχαν και τόση ουσία, τουλάχιστον όχι όση είχε το συναίσθημα.