Μαριλένα Α.

Εγώ το έζησα προσωπικά. Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι εξετάσεις, ήταν η αναμονή του αποτελέσματος. Προσποιούμουν ότι δούλευα, αλλά στο μυαλό μου έπαιζαν όλα τα σενάρια. Και όλα ήταν ταινίες τρόμου. Όταν τελικά άκουσα ότι ήταν αντιμετωπίσιμος, έπιασα τον εαυτό μου να γελάει από ανακούφιση μέσα στο ιατρείο. Μετά μόνη στο αυτοκίνητο έκλαψα όπως δεν έκλαψα ποτέ στη ζωή μου. Ανακούφιση; Ευγνωμοσύνη; Φόβο που έφτασα τόσο κοντά; Δεν ξέρω. Ίσως όλα μαζί.