Μετά τη διάγνωση άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο χρόνος για κλάματα και στεναχώρια τελείωσε. Το σκέφτηκα αλλιώς: Τουλάχιστον το περνάω εγώ και όχι κάποιος άλλος της οικογένειάς μου. Αυτό μου έδωσε τη δύναμη να παλέψω. Έκανα όσα έπρεπε: χειρουργείο, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες. Η γιατρός μου και η ομάδα της ήταν καθοριστικοί, παρέχοντας συνεχή καθοδήγηση και στήριξη.



Comments are closed