Νίκη Γ.

Όταν διαγνώστηκε η αδελφή μου το αντιμετώπισε σαν ακόμα ένα project της. Μια ζωή τυπική, οργανωμένη, όλα βάσει προγράμματος. Να σκεφτείτε άνοιξε φάκελο με γιατρούς, ραντεβού, σημειώσεις και ερωτήσεις. Μου είπε «αν κάθομαι και το σκέφτομαι, θα λυγίσω». Τη θαυμάζω γιατί δεν προσπάθησε να το ωραιοποιήσει, απλώς το διαχειρίστηκε.