Νίκος Α.

Ο πατέρας μου δεν ήταν άνθρωπος που μιλούσε πολύ ή εύκολα. Όταν μας είπε για τη διάγνωση, το είπε λες και ανακοίνωνε το δελτίο καιρού! Ούτε φωνές, ούτε κλάμα, ούτε μια βρισιά. Εκεί όμως που πραγματικά λύγισα ήταν όταν τον είδα να κάθεται μόνος στο αυτοκίνητο δέκα λεπτά πριν μπει για ακτινοβολία. Δεν μου είπε τίποτα, αλλά κατάλαβα ότι φοβήθηκε. Από τότε, δεν τον άφησα ούτε μια φορά να πάει μόνος.