Παναγιώτης

Ο θείος μου δεν μιλούσε πολύ για την αρρώστια του. Το μόνο που έλεγε ήταν “εντάξει, θα περάσει”. Αλλά έβλεπες στα μάτια του ότι ήξερε. Τον τελευταίο μήνα ζήτησε να πάμε όλοι μαζί μια βόλτα στη θάλασσα. Καθίσαμε, ήπιαμε τις μπύρες μας και γελούσαμε με ιστορίες από τα παλιά. Ήταν σαν να μας αποχαιρετούσε χωρίς λόγια. Από τότε, κάθε φορά που βλέπω θάλασσα, σκέφτομαι εκείνη τη μέρα. Σκέφτομαι πόσο το πάλεψε.