Ραφαέλα

Η μητέρα μου διαγνώστηκε στα 62 της. Την πρώτη εβδομάδα δεν μιλούσε σε κανέναν. Μόνο όταν πέσαμε τυχαία πάνω σε μια γυναίκα που έκανε χημειοθεραπεία μαζί της, τότε αναγκάστηκε να μας το πει. Στην αρχή δεν ήθελε να μιλάει γι’ αυτό, για να πηγαίνουμε μαζί στις χημειοθεραπείες ούτε συζήτηση. Σιγά σιγά άρχισε να εξοικειώνεται, να αποζητάει τη συντροφιά και την παρηγοριά. Ήμουν δίπλα της σε όλες τις υπόλοιπες θεραπείες και μετά κάναμε πάντα μια μικρή βόλτα. Την κρατούσα από το χέρι, δεν λέγαμε πολλά, αλλά ήταν αρκετά για να νιώθουμε ζωντανές.