Διαγνώστηκα πριν τρία χρόνια. Δεν ήθελα να το πω σε κανέναν, ούτε καν στα παιδιά μου. Ντρεπόμουν, φοβόμουν, δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω. Τελικά, όταν άρχισαν οι θεραπείες, κατάλαβα πως η σιωπή δεν βοηθά. Άρχισα να μιλάω, να ζητάω βοήθεια, να γελάω με τα άλλα κορίτσια στο Ογκολογικό. Σήμερα, νιώθω πιο δυνατή απ’ ό,τι ήμουν ποτέ. Αν κάτι έμαθα, είναι ότι ο καρκίνος μπορεί να σου παίρνει πράγματα, αλλά μπορεί και να σου δώσει: κουράγιο, ευγνωμοσύνη, προτεραιότητες.



Comments are closed