Σ. Δ.

Η φίλη μου διαγνώστηκε μέσα σε δύο μέρες, χωρίς καμία προειδοποίηση. Την πρώτη φορά που την είδα μετά, μου είπε μόνο να μην την κοιτάω περίεργα. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω και της ζήτησα να μου πει τι χρειάζεται από εμένα. Μετά από καιρό μου είπε ότι αυτό την ηρέμησε, γιατί όλοι οι άλλοι της έλεγαν τι “πρέπει” να κάνει. Με τις θεραπείες κουράστηκε πολύ αλλά δεν κλείστηκε τον εαυτό της. Μου έκανε εντύπωση ότι συνέχισε να βγαίνει έστω για έναν καφέ. Δεν ήθελε λύπηση, μόνο κανονικότητα.