Χαρά Καρέκλα

Όλα ξεκίνησαν όταν γέννησα… 
Διαγνώστηκα στα 29 μου χρόνια, πριν από 11 χρόνια.Τότε τα παιδάκια μου ήταν έξι ετών και ένα νεογέννητο.
Όλα ξεκίνησαν όταν γέννησα το δεύτερο μου γιούδι.
Μόλις γέννησα, η θηλή μου άρχισε να τρέχει αίμα. Το λάθος μου ήταν πως το είχα αναφέρει σε μια νοσηλεύτρια, κι εκείνη μου είπε:
«Χαρά, είναι μια χαρά. Όταν σταματήσει, θήλασε το παιδάκι σου».
Το αίμα σταμάτησε μετά από λίγες μέρες,κι εγώ, χωρίς να υποψιαστώ τίποτα, θήλασα το μωρό μου με όλη μου την αγάπη.

Μακάρι τότε, στα νοσοκομεία, να υπήρχε περισσότερη ενημέρωση μακάρι οι γιατροί και οι νοσηλευτές να ήταν πιο ευαισθητοποιημένοι
στα σημάδια που δίνει το σώμα. Ίσως τότε να μην χρειαζόταν στα 29 μου να κάνω πλήρη μαστεκτομή.

Σήμερα, στα 40 μου, δε θα άλλαζα τίποτα απ’ όσα έζησα. Μου δόθηκε η ευκαιρία, για πρώτη φορά να φροντίσω εμένα, όπως φρόντιζα πάντα τους γύρω μου. Έφτασε η ώρα να με αγαπήσω, και το έκανα εξαιρετικά.

Στα 29 μου, έχασα τα στήθη μου,
τα μαλλιά μου, μα όχι τον εαυτό μου.
Κάθε μέρα κοιτούσα τις κούκλες στη βιτρίνα, που άλλαζαν μαλλιά, ρούχα, στυλ…
Κι έτσι κατάλαβα πως η ομορφιά μας δεν χάνεται, ούτε με μαλλιά, ούτε χωρίς, ούτε με ουλές. Η ομορφιά πηγάζει από αλλού.

Κανένας δρόμος δεν είναι εύκολος.
Μα σε όλες τις γυναίκες, μάνες, γιαγιάδες, κόρες που περνούν κάτι παρόμοιο:

θέλω να πω μονάχα αυτό:

Όλα περνάνε. Να κάνετε υπομονή.
Και να φροντίζετε τον εαυτό σας,
όπως θα φροντίζατε κάποιον που αγαπάτε.