Ευθύμιος Δίπλαρος
Πρέπει αυτός που περνάει αυτή την ασθένεια, σ' αυτή τη δύσκολη δοκιμασία η ψυχολογία του να είναι πάρα πάρα πολύ ψηλή, να είναι θετική και να μην τον αφήνεις να πέφτει ψυχολογικά.
READ MOREΠρέπει αυτός που περνάει αυτή την ασθένεια, σ' αυτή τη δύσκολη δοκιμασία η ψυχολογία του να είναι πάρα πάρα πολύ ψηλή, να είναι θετική και να μην τον αφήνεις να πέφτει ψυχολογικά.
READ MOREΉταν εύκολο γιατί πραγματικά ήμασταν όλοι μαζεμένοι σπίτι μου κάθε μέρα, να κάνουν τις εξετάσεις τους για να είμαστε βέβαιοι ότι είναι καλά…έρχονταν με τις μάσκες τους, μου καθάριζαν με φρόντιζαν, βοηθούσαν στο παιδί.
READ MOREΑυτή η παρέα που περνάει αυτό το πράγμα τους εύχομαι μέσα από τα βάθη της ψυχής μου να βρουν τη δύναμη, όπως προσπαθώ κι εγώ να τη βρω.
READ MOREΠροσωπικά έχω γίνει πιο δυνατή μετά από αυτή τη δοκιμασία που πέρασε η μαμά μου, αν αντιμετωπίσαμε το συγκεκριμένο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.
READ MOREΑυτό που μου έδινε δύναμη ήταν η οικογένειά μας και τα 3 μας παιδιά που ήταν στην Κύπρο και έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο πιο γρήγορα στην Κύπρο.
READ MOREΠερνώντας αυτή την εμπειρία συνειδητοποιείς ότι η αγάπη, η καλοσύνη, αυτό που έχεις να προσφέρεις στους γύρω σου είναι το πιο σημαντικό και η πιο όμορφη παρακαταθήκη που μπορείς να αφήσεις πίσω σου.
READ MOREΣε όσους και όσες παλεύουν με τον καρκίνο, θα ήθελα να πω ότι παρόλο που σίγουρα είναι μια πολύ δύσκολη διαδρομή μπορούν να βγουν νικητές με τη φροντίδα και την αγάπη των γύρω τους, αλλά και με όπλο την προσευχή.
READ MOREΟ πατέρας μου μου έμαθε τι σημαίνει κουράγιο. Τον είδα να περνά χημειοθεραπείες χωρίς να χάνει ποτέ το χαμόγελό του. Ήξερα ότι φοβόταν, αλλά δεν το έδειξε ποτέ. Μου έλεγε "ο καρκίνος έκαμε λάθος που τα έβαλε μαζί μου". Εγώ τον
READ MOREθυμάμαι την μάμα μου να βάζει κοκκινάδι πριν να πάει για χημειοθεραπεία. “Να είμαι όμορφη, γιε μου,” έλεγε. Εγώ έσφιγγα τα δόντια για να μην κλάψω. Κι όμως, ήταν εκείνη που μας στήριζε όλους. Υπήρχα στιγμές που ξέρω πώς λύγισε αλλά
READ MOREΘυμάμαι τη μέρα που άκουσα τη λέξη “καρκίνος”. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Εκείνη όμως, μου είπε “θα το παλέψουμε μαζί”. Κάθε πρωί της κρατούσα το χέρι πηγαίνοντας για χημειοθεραπεία. Ήταν κουρασμένη, πονούσε, αλλά δεν σταμάτησε να χαμογελά. Της έλεγα
READ MORE